این سئوالی است که همیشه در ذهن ما کتابداران وجود دارد و هیچکس نتوانسته جواب قانع کننده ای به ما بدهد. شماره ۳۹ فصلنامه کتابداری و اطلاع رسانی آستان قدس را ورق می زدم. سرسخن این شماره که توسط جناب آقای ابراهیم افشار زنجانی نگاشته شده است جواب این سئوال مهم را به نگاهی جدید ارائه می دهد که برداشت خودم را در ادامه می آورم:

او معتقد است که در میان کتابداران و دانشجویان و مدرسان کتابداری، موضوع مورد پرشش علم یا فن بودن این رشته بوده است ولی مفهوم خدمت در خصوص چیستی این رشته در کشور نادیده گرفته می شود. به نظر او سردمداران و رهبران فکری- دانشگاهیان و نویسندگان این رشته- ظاهرا فراموش کرده اند که این رشته در درجه نخست برای خدمت گزاری به جامعه شکل گرفته است. توسعه فن و علم نیز در آن هنگامی توجیه دارد که به تقویت و بهبود خدمت منجر شود.

در ادامه نیز توضیح می دهد که با  اصل قرار دادن خدمت و مدکار دانستن فناوری و علم، اهمیت این دو نیز برای پیشبرد رشته آشکار می گردد، بی آنکه آچه اصل است در این میان به حاشیه رود و احیانا حتی فراموش شود.

" پس کتابداری خدمت است و فناوری و علم برای بهبود خدمات به کمک آن آمده اند"

بنابراین ذر تبیین نسبت خدمت کتابداری و اطلاع رسانی با دانش فنی و دانش علمی در این دو عرصه از استعاره مانوس پرنده(=خدمت) می توان استفاده کرد که تنها با کمک دو بال( فن و علم) می تواند پرواز کند. دست کم این سه اظلاع یک مثلث باید دیدکه لازم است به نشانه توجه مساوی به هر سه، متساوی الااضلاع باشد.

ایشان تاکید می نماید که غفلت از بعد خدمت در کتابداری ایران در طی چهل سال که از معرفی این رشته در کشور می گذرد صدمات جبران ناپذیری را به این رشته وارد کرده است. و باید توجه داشته باشیم که آنچه مهم است ارائه خدمات مناسب و مفید در کتابخانه هاست و سند ادعای خود را وجود تنها یک درس دو واحدی" خدمات عمومی" آنهم بصورت اختیاری برای دانشجویان این رشته می داند.

در پارگراف آخر اضافه می کند" بی راه نیست اگر ادعا کنیم کتابداری ما از لحاظ فناوری قرن بیستمی و از لحاظ علمی دعوی جاه طلبی قرن بیست و یکمی دارد، اما به گواه قفسه های بسته کتابخانه های ان، ساعت کار محدود، محدودیت امانت، کارکنان فاقد مهارتهای ارتباطی، در قرون گذشته به سر می برد"

منبع: فصلنامه کتابداری و اطلاع رسانی.پیاپی ۳۹، شماره سوم، جلد دهم(پاییز۱۳۸۶)ص۴-۸